Over de kracht van poëzie is al veel gezegd. Woorden kunnen helen, troosten, verbinden. Voor wie geen taal vindt of erin verloren loopt, kan zoiets simpel als een gedicht net dàt zijn waardoor een ervaring hanteerbaar wordt. Of (mede)deelbaar. Eigenlijk zijn dichters toch een beetje de sjamanen van onze tijd. Verplegers die onze wonden schoon maken of zalven met taal.

Lise Surmont, aanstormend talent, is één van die hedendaagse schrijfsters die het midden houden tussen muze en medicijnvrouw. Ze verpakt haar pijn en die van anderen in woorden, zorgvuldig gewikt en gewogen. Ze schuwt het duister niet, noch de kwetsbaarheid. Toen ook haar familie getroffen werd door corona, probeerde zij te vertolken hoe een ‘afscheid zonder kans tot afscheid’ voelt. Daarmee gaf ze stem aan aan de verscheurende onmacht die velen overal ter wereld de afgelopen maanden gevoeld hebben.

Jou zien, dat kon niet.

Ze waren bang
dat we elkaar zouden inademen

en ik je bij een ander
opnieuw zou uitademen

dat jij ongewild
een nieuwe dood zou zaaien.

Afscheid, dat hebben ze ons
ontboden — en
de dagen
lijken op lijken
liggen
langer
te
wachten
dan
anders.

In de hoop dat het toch nog kan

dat we onze armen van ons lijf kunnen rukken
om toch nog tot daar
te raken.

Wij dromen alleen nog elkaar.

Meer van Lise? Volg haar pagina ‘Sappho’s spiegel’ 


Wil jij ook troost bieden? Lees dan je gedicht in en film dit eventueel in je huis, tuin of omgeving. Hier kan je je bijdrage inzenden.

Reageer