Rouw, en dus ook troost, zijn heel persoonlijke zaken. Iedereen beleeft ze op een eigen manier zodat het voor een buitenstaander niet simpel is om te weten hoe je het beste ondersteuning kan bieden. En toch, ergens zijn we allemaal dezelfde mensen, met gelijkaardige worstelingen en behoeften. Zelfs in zoiets hyperindividueels als omgaan met verlies, zitten er dus grote lijnen.

Het project ‘compassionate brugge’ wil van Brugge een voorbeeldstad maken inzake verbondenheid en ‘verliesvriendelijkheid’. Met de steun van het hele middenveld, wordt er aan een cultuur gewerkt waar verlies bespreekbaar wordt en warm begrip de norm.

Een van de eerste acties binnen dit project is de postercampagne ‘tips voor troost’, waar in 10 concrete en korte tips toegelicht wordt hoe je een iemand in rouw kan helpen. Het blijft natuurlijk nog steeds persoonlijk: niet alle tips passen op elk moment bij iedereen – noch bij de rouwende, noch bij de persoon die wil troosten. Maar ze bieden wel een houvast en bestrijden zo ons ongemak om met rouw om te gaan. Vaak is het immers niet de onwil maar de onmacht die een muur tussen rouwenden en hun omgeving optrekt. Het niet weten wat te doen of bang zijn iets verkeerds te doen…

Herkenbaar? Check eens de poster, er staan vast wel tips tussen waar jij iets mee kan!

Reageer