Tekening: Mona Gies

Wanneer de nood aan troost acuut wordt, is poëzie een sterk wapen. Gedichten hebben de gave om ons hoop en houvast te bieden. ze brengen onder woorden wat vaak niet eenvoudig te vertellen valt. Lees hieronder enkele pareltjes.


Hier
in ons midden
sta jij
verloren
zonder kaart of kompas
Hier
geven onze armen
de richting aan
– misschien de juiste –
Kom erin
verdwaal
in omhelzing

Hier is onze schouder
leg je te rusten
laat je wiegen
we dragen je naar bed
brengen verse soep
zingen zacht een lied

Hier zijn onze handen
Wij zalven jouw wonden
jouw littekens
de krassen op je ziel
Wij branden het vuur
verlichten de nacht

Hier zijn onze lippen
wij kussen je wangen
proeven de tranen
Wij blazen verse lucht
in jouw dromen
jouw longen

We tillen je op

Neem je vleugels
en vlieg
Nee, drijf
laat je drijven op de wind
op het ritme van de aarde
op de deining van de zee

© Eline Remue

Ik neem mijn vleugels
en vlieg
laat me drijven
op de wind

De wind waait
het lood uit mijn schoenen
de spinsels uit mijn hoofd

Ik dicht
het gat in mijn hart
dichter
bij jou
maar nooit helemaal toe

Ik schrijf me
de huid vol
woorden
onuitgesproken
maar duidelijk voelbaar

© Eline Remue

Hier sta ik
Hier wacht ik
een hele tijd al
tot je
hier
voorbij zou komen

Kom
kom bij mij
kom op de koffie
– zelfs als je die niet lust –
Ik kan luisteren
naar jouw woordenvloed
naar jouw zwijgen in alle talen

Ik kom bij je zitten
op de bank
schuif op
maak plaats

Kijk
en kijk verder

© Eline Remue