#woordenvantroost wil tijdens corona en lang daarna mensen een hart onder de riem steken. We willen verbinden, troost bieden, samenhorigheid opwekken en nog veel meer. Wij, studenten tweede bachelor pedagogische wetenschappen aan UGent, wilden ons steentje hieraan bijdragen.  

We stelden aan dertien mensen die telkens een andere positie innemen in de maatschappij, drie dezelfde vragen stellen. Hierna hebben we alle antwoorden geanalyseerd en vervolgens samengevoegd tot een geheel, waar je jezelf misschien in herkent en kracht uit kan putten.

In het artikel ‘Iedereen beleeft corona anders’ kon u lezen hoe de eerste lockdown ervaren werd. Nu gaan we wat dieper in op aspecten die mensen hebben leren appreciëren, hoe ze hun leven hebben veranderd etc. We sluiten af met enkele elementen waaruit de geïnterviewden kracht hebben uitgehaald. 

Hoe gaat het?

Dit is een vraag die veel mensen een aantal keer te horen krijgen op een dag. Het antwoord staat vaak al klaar, ‘Goed.’ Maar het is van belang dat deze vraag ook oprecht gesteld wordt zodat we voelen dat we er niet alleen voor staan.

Kleine dingen

Er werd kracht gehaald uit kleine dingen. Een zelfstandige vrouw besefte hoe leuk ze op bezoek gaan bij familie in een woonzorgcentrum wel niet vond. Zowel zij als het familielid hechten er meer belang aan dan gedacht. Een alleenstaande heeft haar vrienden, familie en vrijheid meer leren appreciëren. Ze staat er nu pas bij stil hoe belangrijk deze aspecten voor haar zijn. 

Ook een verpleegkundige beseft hoe belangrijk haar naasten zijn, ze is enorm dankbaar en blij dat haar gezin in goede gezondheid verkeren. Zoals bij de verpleegkundige deed samenzijn met het gezin er goed aan. Banden werden sterker en de crisis werd wat aangenamer. Er werd meer tijd gemaakt om te luisteren, te praten, samen te eten etc. Dit brengt mensen dichter bij elkaar. 

Actief blijven

Enkelen hebben ondanks dat alle sportzalen gesloten waren de kans niet laten liggen om te blijven sporten of te starten hiermee. Anderen hebben de schoonheid van de natuur ontdekt, gewandeld met hun bubbel, gezwaaid naar dierbaren aan het raam, buiten afspraken gemaakt onder vrienden, buurten werden herontdekt etc., het weer speelde hier tijdens de eerste lockdown een positieve rol in. Anderen hebben zich gestort in lezen, muziek, films bekijken etc.

“Waar ergens een deur dicht gaat, gaat ergens anders een venster open”

Een verpleegkundige haalde dit citaat aan. Ze wou hiermee aantonen dat na jarenlang zwoegen, tijd tekort en amper stil te staan bij het leven, het nu niet anders kan dan dit wel te doen. De lockdown biedt voor velen rust en zorgt voor minder verplichtingen. Er wordt meer nagedacht over de toekomst. 

Leren uit corona-tijden

Tijdens corona zijn mensen op een andere manier gaan leven. Er moest omgegaan worden met het onbekende. De vele oplossingen die gevonden werden op korte tijd zullen volgens alle getuigenissen meegenomen worden naar de toekomst. Een verpleegkundige op kinderoncologie vertelde ons dat vele extra’s voor haar patiëntjes weg vielen (zoals de ziekenhuisschool, vrijwilligers etc.), waardoor ze creatief aan de slag moest gaan om de sfeer erin te houden. Dit was een uitdaging waar ze veel heeft uit geleerd en zal meenemen naar de toekomst.

Een mama die thuis les gaf aan haar zoon werd tijdens deze periode veel met zichzelf geconfronteerd. Het was voor haar een stressvolle periode. Ze moest instaan voor de opvoeding van haar zoon, hem lesgeven en haar job uitoefenen. Haar work-life balans was zoek. Hierdoor leerde ze echter wel efficiënt te werken, relativeren, zichzelf niet wegcijferen en creatief om te springen met problemen. 

Als laatste vond een vrouw die thuiswerk deed het online vergaderen en thuiswerken een voordeel. Zo was het niet nodig om grote verplaatsingen te doen waardoor ze veel tijd bespaarde. In de toekomst hoopt ze dat dit zal blijven benut worden. 

Kracht op de werkvloer

Enkele mensen die nog steeds konden gaan werken haalden hun kracht uit de enorme solidariteit die ontstaan was op de werkvloer. Bij de hoofdverpleegkundige was er veel collegialiteit, veerkracht en zorgde het team voor elkaar. Velen zochten oplossingen voor de thuissituaties zodat ze konden bijspringen waar nodig. Een andere verpleegkundige vertelde ons dat ze een groot samenhorigheidsgevoel had. Daarnaast geeft het haar voldoening wanneer een aantal bewoners symptoomvrij worden en terug naar hun vertrouwde kamer kunnen. Patiënten op de COVID-afdeling zijn ook enorm dankbaar voor zeer kleine dingen, daar wordt ze blij van.

We kunnen concluderen dat iedereen anders omgaat met de corona-pandemie. Het is belangrijk om te luisteren naar elkaars verhaal in de hoop dat die persoon er steun in vindt. De laatste vraag die we de geïnterviewden stelden was:

Wat zou u zeggen tegen iemand die het moeilijk heeft?”

Alle antwoorden kwamen hier op hetzelfde neer. We bundelen ze even samen voor u.

Velen voelen zich momenteel niet super, wat niet meer dan normaal is. Je voelt je zoals je je voelt. 

We moeten voor onszelf zorg dragen op manieren die voor ons goed voelen. Hier hoort voldoende ontspanning en ventileren bij. Daarnaast is het van het groot belang hulp te zoeken wanneer nodig, blijf niet bij de pakken zitten. Dit kan bij vrienden en familie, maar ook bij laagdrempelige initiatieven en professionals. Een studente die nu mentaal herstellende is van een depressie geeft ons een mooi inzicht mee. “We moeten nu misschien wel ver van elkaar blijven, maar nu is het de perfecte tijd om juist mentaal dichter bij elkaar te komen.”

Een verpleegkundige had ervaren dat wanneer mensen focussen op wat wel nog kan/mag (tussen al die opgelegde (veiligheids) regels) er een mooi creatief proces op

gang kan komen met vaak onverwachte en mooie alternatieven. Hier zijn wij het helemaal mee eens, doe wat goed voelt!

Laten we allemaal door de uitzichtloosheid heen proberen te kijken. Er komt wel degelijk een eind aan corona. Probeer te genieten van de voldoende vrije momenten die je ongetwijfeld hebt en de daarbij horende rust.

Myrthe Wastyn & Justine Vandekerckhove
Studenten aan de Universiteit van Gent

Reageer