Amanda Stronza is antropologe, professor, bezield beschermer van wilde dieren én… fotografe. Haar leven staat in het teken van de verzoening tussen mens en dier waar leefgebieden gedeeld moeten worden. In het bijzonder de spanning om water, land en voedsel tussen olifant en mens in Botswana, draagt haar aandacht weg.

Op haar instgramaccount vind je prachtige natuurfoto’s. Af en toe zit daar iets heel aparts bij: doodsportretten. Haar fascinatie voor mens, dier, afscheid nemen en ritueel mondde spontaan uit in het schenken van een laatste eerbetoon aan de overleden dieren die haar pad kruisen. Ze wil daarmee aangeven dat dieren als voelende wezens ook een zeker respect verdienen, maar het is ook haar manier om sterfelijkheid en wreedheid een plaats te geven. Zo krijgt de dood bij haar een soort schoonheid en warmte die ontroerend is. Vaak plaatst ze daar ook een gedicht of een persoonlijke bedenking bij.

Kleine ritueeltjes en een filosofische oefening om de moeilijke kant van het leven te kunnen accepteren, voor de fotografe maar misschien net zo goed voor de kijker?



Meemijmeren met Amanda? https://www.instagram.com/amandastronza/

Reageer